Archiwa tagu: miejsce montażu

Jaki wkład kominkowy wybrać?

Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wybór wkładu kominkowego, podobnie jak i jego zabudowy będzie zależny od indywidualnej decyzji posiadacza. Składać się na nią będą  kwestie techniczne związane z miejscem montażu, pełnioną przez niego funkcją,  a także wyglądem oraz możliwościami naszego budżetu.

Poniżej cztery zagadnienia, które ułatwią wybór.

MIEJSCE MONTAŻU

Jest to podstawowe kryterium wyboru wkładu kominkowego.  Miejsce montażu wpływa  nie tylko na wygląd ar4czabudowy, ale także rodzaj wybieranego wkładu kominkowego. Dostępna przestrzeń określi nam wielkość kominka i jego formę. Poza kwestiami dotyczącymi prawidłowego przygotowania miejsca montażu, należy pamiętać, że rzeczywisty wymiar zabudowy nie jest taki sam jak wielkość wkładu kominkowego. Pomiędzy korpusem wkładu, a izolacją obudowy należy zostawić wymaganą dylatację, dokładnie określoną w instrukcji kominka. Przeciętnie wynosi ona od 3 do 10 cm.

EKSPOZYCJA OGNIA

Kominek to przede wszystkim płomień. Wybierając wkład chcemy go w pełni wyeksponować. Dla osób, które na pierwszym miejscu stawiają funkcję dekoracyjną kominka najważniejszy będzie design. Skupiać się będziemy tutaj na rodzaju szyby, jej wyglądzie, proporcjach. Nie bez znaczenia pozostanie również wyłożenie wkładu. Koncentrując uwagę na walorach zewnętrzach nie możemy zapominać o podstawowej funkcji kominka –  grzewczej. Za wielkością szyby kryje się wielkość wkładu, określana jego mocą. To ona informuje nas jaką powierzchnię jesteśmy w stanie ogrzać. Kierując się tylko wielkością szyby możemy popełnić zasadniczy błąd, który wpłynie na komfort użytkowania wkładu.

CASA SCACCIAINCANI PR - ARCH. RUGGERI A.

Wybierając wkład należy pamiętać, że jeżeli chcemy mieć jak najdłużej czystą szybę podczas palenia,należy utrzymać temperaturę w kominku na poziomie 500° C. Aby uzyskać ten efekt musimy rozłożyć polana na całej długości paleniska. Im więcej drewna, tym więcej ciepła, co przy zbyt dużym wkładzie może skutkować tzw. przegrzaniem pomieszczenia. Analogicznie za mały załadunek w stosunku do mocy wkładu, będzie powodował nadmierne brudzenie się szyby.

Chazelles Designe D1000 EPI obudowa URBAN

FUNKCJA GRZEWCZA

Kominek zazwyczaj traktowany jest jako ogrzewanie w okresach przejściowych (jesień, wiosna) albo ogrzewanie alternatywne, np. w przypadku braku prądu. Często bywa niedoceniany lub nie wykorzystywany w pełni. Zapominamy, że kominek nie tylko jest w stanie ogrzać pomieszczenie, w którym znajduje się, ale i cały dom.

schema_sdd

DGP (DYSTRYBUCJA GORĄCEGO POWIETRZA)

W przypadku kominków powietrznych warto wykonać dystrybucję gorącego powietrza (DGP). Wtedy za pomocą izolowanych przewodów aluminiowych rozprowadzamy ogrzane powietrze w kominku do wybranych pomieszczeń.

Możemy zrobić to w dwojaki sposób:

  • obieg grawitacyjny,
  • obieg wymuszony.

Obieg grawitacyjny

Dla domów o niewielkiej powierzchni zastosujemy  rozprowadzenie powietrza w sposób grawitacyjny. Będzie ono najbardziej efektywne w pomieszczeniach przylegających bezpośrednio do miejsca, w którym znajduje się kominek i nad nim. Istotą jest tutaj niewielka odległość (maksymalnie 5m) pomiędzy kominkiem, a punktem docelowym. Przewody rozprowadzamy osobno do każdego pomieszczenia, starając się zachować odpowiednie proporcje. Kratki wylotowe (z żaluzją) najczęściej kończą się zaraz przy podłodze i nie mogę być przysłonięte. Ten rodzaj dystrybucji warto zaplanować już na wczesnym etapie budowy – przed wylewkami i tynkami.

Obieg wymuszony

Jeżeli do ogrzania mamy dom o dużej powierzchni, parterowy, wtedy aby DGP było efektywne wspomożemy się turbiną, czyli wentylatorem przetłaczającym powietrze do poszczególnych pomieszczeń. Turbina zaczyna pracować wraz z uzyskaniem wyznaczonej temperatury. Dobór jej nie jest łatwy i zależy od indywidualnych wymagań klienta. Obieg wymuszony umożliwia nam regulację ilości dostarczanego ciepła, a tym samym temperatury. Przygotowując lokalizację pod turbinę należy pamiętać, że podobnie jak na każde urządzenie elektryczne, tak i na nią nie może oddziaływać ciepło. Zazwyczaj umieszczamy ją na nieużytkowym poddaszu. Warto też pomyśleć o zakupie sterownika analogowego lub elektronicznego z dodatkowym czujnikiem, wtedy będziemy mieć pełną kontrolę nad naszym systemem DGP. Tę funkcję umożliwia nam odmienna od obiegu grawitacyjnego forma rozprowadzenia przewodów. W tym wypadku doprowadzenie ciepła do turbiny odbywa się za pomocą jednego przewodu i posiada jedno wyjście. Wyjście jest rozdzielone za pomocą trójników i doprowadzone do pomieszczeń, w których wylot w przeciwieństwie do grawitacyjnego DGP umieszczany jest na suficie i zakończone anemostatem.

KOMINKI Z PŁASZCZEM WODNYM

Kolejnym rozwiązaniem jest wybór kominka z płaszczem wodnym. W tym przypadku nośnikiem energii jest woda. Ma ona znacznie większą bezwładność, niż powietrze. W przypadku przeliczenia mocy do powierzchni przyjęto, że 0,7 – 1 kW ogrzewa 10 m2 w zależności od zastosowanej izolacji budynku oraz samej długości obiegu wody w instalacji. Zarówno moc wkładu, jak i sam układ pracy urządzenia (otwarty/zamknięty), powinien wskazać instalator CO wykonujący projekt oraz instalację w budynku. Rozkład mocy pomiędzy powietrzem, a wodą w zależności od producenta waha się od 30/70 do 40/60. Tym samym znacznie trudniej w tym wypadku będzie nam utrzymać czystą szybę podczas palenia. Rozwiązaniem będą szyby z pyrolizą – charakterystycznym niebiesko-zielonym refleksem na szybie.

16-9

Kominek z płaszczem wodnym w przeciwieństwie do kominka z DGP nie może pracować bez zasilania. Jego brak w najbardziej skrajnych przypadkach powoduje zagotowanie wody we wkładzie i jego nieodwracalne rozszczelnienie. W wodnych wkładach kominkowych warto stosować elektryczne sterowniki kontrolujące dolot powietrza – w przypadku braku zasilania przepustnica ogranicza dolot powietrza, tak aby nie zwiększać temperatury w palenisku. Najlepszym zabezpieczeniem będzie zaopatrzenie się w zasilanie awaryjne tzw. UPS, które podtrzymuje pracę pomp (pompy nie będą pracować do momentu całkowitego spalenia, najczęściej UPS podtrzymują napięcie ok. 0,5 – 1,5 godz. ).

RODZAJ WKŁADU

Wkłady kominkowe i piece wolnostojące dzielimy przez wzgląd na materiał z jakiego zostały wykonane, czyli żeliwo i stal. Urządzenia wykonane z żeliwa rozróżniamy dodatkowo przez wzgląd na sposób łączenia korpusu. Mamy wkłady monolityczne, wykonywane z jednego odlewu, lub skręcane z kilku większych elementów żeliwnych tworzących korpus. Charakterystyka pracy żeliwa jest dość prosta – wkład od początku palenia emituje dużą ilość energii, która utrzymywana jest średnio przez 3-4 h. Niektórzy producenci, aby zwiększyć efektywność wkładów żeliwnych, stosują w wyłożeniu paleniska wermikulit. Zwiększa on temperaturę w palenisku, a co za tym idzie wpływa na czystość szyby oraz umożliwia odzyskanie większej ilości energii z jednego załadunku.

żel-stal

Wkłady stalowe posiadają zabezpieczenie przez przepaleniem korpusu w postaci materiałów akumulacyjnych lub izolacyjnych. Najczęściej jest to szamot, wermikulit lub materiały pochodne np. Refrabox, Acumott. Najbardziej popularne są wkłady stalowo-szamotowe. Właściwość akumulacyjna szamotu sprawia, że akumulacja ciepła trwa ok. 4-8 godz., a ciepło oddawane jest równomiernie. Przez te właściwości wkłady stalowo-szamotowe świetnie sprawdzają się w nowoczesnym domach, które są bardzo dobrze zaizolowane. Szamot w tym przypadku jest dodatkowym zabezpieczeniem przez przegrzaniem pomieszczenia. Wybierając wkłady stalowe, należy szczególną uwagę zwrócić na ich wyłożenie, często stosowane zamienniki mają znacznie mniejsze właściwości akumulacyjne niż szamot, dlatego pojemność ciepła samych kształtek wewnątrz paleniska jest znacznie mniejsza, a akumulacja trwa maksymalnie 3-4 godz. W przypadku wkładów z wyłożeniem musimy zachować ostrożność dokładając polana, ponieważ materiał ten jest kruchy i nie odporny na uszkodzenia mechaniczne. Uszkodzenie wyłożenia w żaden sposób nie wpłynie na jakość użytkowania wkładu, a jedynie na jego estetykę. Występują również paleniska stalowe bez wyłożenia. Posiadają one podobne właściwości do wkładów żeliwnych, jednak są bardziej szczelne i dzięki temu mamy większą kontrolę nad  płomieniem w kominku.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Jak przygotować dom do zamontowania kominka? cz. 1 Komin

Budowę domu rozpoczynamy od fundamentów, a kominka od komina. To on stanowi podstawę naszego kominka i w dużej mierze wpływa na jego usytuowanie, a także na jego moc. Budując nowy dom najczęściej projektujemy go od podstaw lub wykorzystujemy gotowe rozwiązania, w których komin jest już wrysowany w projekt. Korzystając z usług profesjonalistów przyjmujemy, że nasz projekt uwzględnia wszystkie zmiennie i zostanie w pełni odzwierciedlony w efekcie końcowym. Niestety, często nieprecyzyjne rozrysowanie czy niedokładność wykonawców pociąga za sobą nieprawidłowe wykonanie komina, a co za tym idzie konieczność późniejszych poprawek.

Poniżej przedstawiamy prawidłowo wykonany komin wraz z jego najkorzystniejszymi rozmieszczeniami, które pozwolą uniknąć podstawowych błędów.


KOMIN ZA ŚCIANĄ


 

Komin za ścianą

Komin najlepiej umiejscowić za ścianą, na której docelowo ma znaleźć się kominek – w innym pomieszczeniu lub na zewnątrz budynku. Pozwoli to zachować całkowitą dowolność w projektowaniu bryły kominka nie tracąc przy tym powierzchni salonu.


KOMIN W ŚCIANIE


 

OPCJA_KOMIN

Jeżeli ze względów technicznych, konstrukcyjnych czy też wizualnych nie jest możliwe wykonanie komina za ścianą, warto spróbować go wkomponować w ścianę. Pozwoli to na zrównanie komina na lico ściany lub w przypadku równania go od strony zewnętrznej w salonie powstanie nam niewielki uskok rzędu 10-15 cm.


KOMIN W POMIESZCZENIU


 

OPCJA_KOMIN_1

Najczęściej spotykaną formą jest jednak stawianie pionu komina w całości w pomieszczeniu. Odpowiednia aranżacja kominka pozwala na „zgubienie” powstałej dodatkowej bryły w salonie. Przy takim rozwiązaniu bardzo istotne jest odpowiednie umiejscowienie podstawowych kształtek w kominie (trójnik, otwór rewizyjny, odskraplacz).


KOMIN WOLNOSTOJĄCY


 

W przypadku braku komina lub niedopuszczenia do użytkowania istniejącego pionu przez kominiarza możemy wykonać komin z elementów z blachy nierdzewnej wraz ze sprasowaną izolacją w postaci wełny mineralnej o grubości 25mm o gęstości 100 kg/m3. Wewnętrzny płaszcz komina najczęściej wykonany jest ze stali kwasoodpornej AISI 316L (DIN 1.4404), natomiast zewnętrzny ze stali nierdzewnej AISI 304 (DIN 1.4301). Dzięki szerokiej gamie gotowych kształtek jak i możliwości wykonywania elementów nietypowych możemy zamontować komin praktycznie wszędzie. Po zastosowaniu gotowego stelażu mocującego możemy rozpocząć komin od pewnej wysokości na ścianie zewnętrznej budynku co pozwoli na zmniejszenie kosztów w porównaniu do tradycyjnego komina.

Coraz częściej w przypadku pieców wolnostojących możemy zauważyć komin bezpośrednio wyprowadzony z czopucha urządzenia, który idzie pionowo do góry aż do zakończenia ponad dachem.

Takie usytuowanie komina wiąże się z zastosowaniem możliwie jak najlżejszych elementów kominowych, dodatkowo przymocowanych za pomocą specjalnych obejm do ścian, tak aby ciężar pionu nie spoczywał tylko i wyłącznie na urządzeniu. Kolejną sprawą niezwykle istotną jest fakt, że przy takim rozwiązaniu wyczystką powstałego komina jest urządzenie grzewcze, co może wpływać na jego krótszą żywotność oraz większe prawdopodobieństwo rdzewienia. Przy wykonaniu łączeń elementów kominowych należy pamiętać o wykonaniu odwrócenia elementów, by zapewnić ściek skroplin do wewnątrz urządzenia, a nie na jego korpus.

Budowa domu, a wraz z nim pionu kominowego od postaw to jedno. W sytuacjach kiedy chcemy wykorzystać już istniejący komin (nieużywany pion kominowy) musimy zadbać o jego drożność. W tym wypadku musimy skorzystać z usług kominiarskich. Wizyta wykwalifikowanego fachowca powinna zakończyć się wydaniem ekspertyzy (opinii) z wytycznymi, które należy spełnić dobierając prawidłowy wkład kominkowy.