Archiwum kategorii: Ciepło to uczucie

Czy kominek może być podstawowym źródłem ciepła?

Budując dom, już na etapie projektów wiemy, że chcemy mieć w nim kominek. Często ma on być tylko dekoracją, przy której w zimowe, czy jesienne wieczory będziemy wypoczywać. Jednak coraz większa liczba osób docenia walor ekonomiczny palenia w kominku i chce go wykorzystać w pełni. Wtedy pojawia się pytania „czy kominek może być podstawowym źródłem ciepła?”

 

Prawidłowo dobrany i zainstalowany kominek bez problemu ogrzałby dom, jednak zgodnie z przepisami budowlanymi budynek, który ze względu na swoje przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony w instalację ogrzewczą lub inne urządzenie ogrzewcze niebędące piecami, trzonami kuchennymi lub kominkami[1]. Tym samym kominek nie możemy być jedynym i podstawowym źródłem ciepła.

modern dining room interior. 3d concept

Budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz inne budynki, jeżeli wynika to z ich przeznaczenia, powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Wymaganie to nie dotyczy budynków rekreacyjnych, użytkowanych wyłącznie w sezonie letnim[2]. Cytowany przepis wskazuje na podstawową „wadę” kominka. Niestety aby wytwarzał on ciepło stale musi być koło niego człowiek. Załadunek drewna starcza bowiem tylko na określony czas i o ile nie stanowi to problemu w przypadku codziennego użytkowania, tak podczas dłuższej nieobecności spowodowanej wyjazdem, czy chorobą już tak. Ten element właśnie dyskwalifikuje kominek z możliwości stanowienie podstawowego źródła ciepła.

 

 

 

[1] art. 131 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.)
[2] art. 49 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.)

Jaki wkład kominkowy wybrać?

Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wybór wkładu kominkowego, podobnie jak i jego zabudowy będzie zależny od indywidualnej decyzji posiadacza. Składać się na nią będą  kwestie techniczne związane z miejscem montażu, pełnioną przez niego funkcją,  a także wyglądem oraz możliwościami naszego budżetu.

Poniżej cztery zagadnienia, które ułatwią wybór.

MIEJSCE MONTAŻU

Jest to podstawowe kryterium wyboru wkładu kominkowego.  Miejsce montażu wpływa  nie tylko na wygląd ar4czabudowy, ale także rodzaj wybieranego wkładu kominkowego. Dostępna przestrzeń określi nam wielkość kominka i jego formę. Poza kwestiami dotyczącymi prawidłowego przygotowania miejsca montażu, należy pamiętać, że rzeczywisty wymiar zabudowy nie jest taki sam jak wielkość wkładu kominkowego. Pomiędzy korpusem wkładu, a izolacją obudowy należy zostawić wymaganą dylatację, dokładnie określoną w instrukcji kominka. Przeciętnie wynosi ona od 3 do 10 cm.

EKSPOZYCJA OGNIA

Kominek to przede wszystkim płomień. Wybierając wkład chcemy go w pełni wyeksponować. Dla osób, które na pierwszym miejscu stawiają funkcję dekoracyjną kominka najważniejszy będzie design. Skupiać się będziemy tutaj na rodzaju szyby, jej wyglądzie, proporcjach. Nie bez znaczenia pozostanie również wyłożenie wkładu. Koncentrując uwagę na walorach zewnętrzach nie możemy zapominać o podstawowej funkcji kominka –  grzewczej. Za wielkością szyby kryje się wielkość wkładu, określana jego mocą. To ona informuje nas jaką powierzchnię jesteśmy w stanie ogrzać. Kierując się tylko wielkością szyby możemy popełnić zasadniczy błąd, który wpłynie na komfort użytkowania wkładu.

CASA SCACCIAINCANI PR - ARCH. RUGGERI A.

Wybierając wkład należy pamiętać, że jeżeli chcemy mieć jak najdłużej czystą szybę podczas palenia,należy utrzymać temperaturę w kominku na poziomie 500° C. Aby uzyskać ten efekt musimy rozłożyć polana na całej długości paleniska. Im więcej drewna, tym więcej ciepła, co przy zbyt dużym wkładzie może skutkować tzw. przegrzaniem pomieszczenia. Analogicznie za mały załadunek w stosunku do mocy wkładu, będzie powodował nadmierne brudzenie się szyby.

Chazelles Designe D1000 EPI obudowa URBAN

FUNKCJA GRZEWCZA

Kominek zazwyczaj traktowany jest jako ogrzewanie w okresach przejściowych (jesień, wiosna) albo ogrzewanie alternatywne, np. w przypadku braku prądu. Często bywa niedoceniany lub nie wykorzystywany w pełni. Zapominamy, że kominek nie tylko jest w stanie ogrzać pomieszczenie, w którym znajduje się, ale i cały dom.

schema_sdd

DGP (DYSTRYBUCJA GORĄCEGO POWIETRZA)

W przypadku kominków powietrznych warto wykonać dystrybucję gorącego powietrza (DGP). Wtedy za pomocą izolowanych przewodów aluminiowych rozprowadzamy ogrzane powietrze w kominku do wybranych pomieszczeń.

Możemy zrobić to w dwojaki sposób:

  • obieg grawitacyjny,
  • obieg wymuszony.

Obieg grawitacyjny

Dla domów o niewielkiej powierzchni zastosujemy  rozprowadzenie powietrza w sposób grawitacyjny. Będzie ono najbardziej efektywne w pomieszczeniach przylegających bezpośrednio do miejsca, w którym znajduje się kominek i nad nim. Istotą jest tutaj niewielka odległość (maksymalnie 5m) pomiędzy kominkiem, a punktem docelowym. Przewody rozprowadzamy osobno do każdego pomieszczenia, starając się zachować odpowiednie proporcje. Kratki wylotowe (z żaluzją) najczęściej kończą się zaraz przy podłodze i nie mogę być przysłonięte. Ten rodzaj dystrybucji warto zaplanować już na wczesnym etapie budowy – przed wylewkami i tynkami.

Obieg wymuszony

Jeżeli do ogrzania mamy dom o dużej powierzchni, parterowy, wtedy aby DGP było efektywne wspomożemy się turbiną, czyli wentylatorem przetłaczającym powietrze do poszczególnych pomieszczeń. Turbina zaczyna pracować wraz z uzyskaniem wyznaczonej temperatury. Dobór jej nie jest łatwy i zależy od indywidualnych wymagań klienta. Obieg wymuszony umożliwia nam regulację ilości dostarczanego ciepła, a tym samym temperatury. Przygotowując lokalizację pod turbinę należy pamiętać, że podobnie jak na każde urządzenie elektryczne, tak i na nią nie może oddziaływać ciepło. Zazwyczaj umieszczamy ją na nieużytkowym poddaszu. Warto też pomyśleć o zakupie sterownika analogowego lub elektronicznego z dodatkowym czujnikiem, wtedy będziemy mieć pełną kontrolę nad naszym systemem DGP. Tę funkcję umożliwia nam odmienna od obiegu grawitacyjnego forma rozprowadzenia przewodów. W tym wypadku doprowadzenie ciepła do turbiny odbywa się za pomocą jednego przewodu i posiada jedno wyjście. Wyjście jest rozdzielone za pomocą trójników i doprowadzone do pomieszczeń, w których wylot w przeciwieństwie do grawitacyjnego DGP umieszczany jest na suficie i zakończone anemostatem.

KOMINKI Z PŁASZCZEM WODNYM

Kolejnym rozwiązaniem jest wybór kominka z płaszczem wodnym. W tym przypadku nośnikiem energii jest woda. Ma ona znacznie większą bezwładność, niż powietrze. W przypadku przeliczenia mocy do powierzchni przyjęto, że 0,7 – 1 kW ogrzewa 10 m2 w zależności od zastosowanej izolacji budynku oraz samej długości obiegu wody w instalacji. Zarówno moc wkładu, jak i sam układ pracy urządzenia (otwarty/zamknięty), powinien wskazać instalator CO wykonujący projekt oraz instalację w budynku. Rozkład mocy pomiędzy powietrzem, a wodą w zależności od producenta waha się od 30/70 do 40/60. Tym samym znacznie trudniej w tym wypadku będzie nam utrzymać czystą szybę podczas palenia. Rozwiązaniem będą szyby z pyrolizą – charakterystycznym niebiesko-zielonym refleksem na szybie.

16-9

Kominek z płaszczem wodnym w przeciwieństwie do kominka z DGP nie może pracować bez zasilania. Jego brak w najbardziej skrajnych przypadkach powoduje zagotowanie wody we wkładzie i jego nieodwracalne rozszczelnienie. W wodnych wkładach kominkowych warto stosować elektryczne sterowniki kontrolujące dolot powietrza – w przypadku braku zasilania przepustnica ogranicza dolot powietrza, tak aby nie zwiększać temperatury w palenisku. Najlepszym zabezpieczeniem będzie zaopatrzenie się w zasilanie awaryjne tzw. UPS, które podtrzymuje pracę pomp (pompy nie będą pracować do momentu całkowitego spalenia, najczęściej UPS podtrzymują napięcie ok. 0,5 – 1,5 godz. ).

RODZAJ WKŁADU

Wkłady kominkowe i piece wolnostojące dzielimy przez wzgląd na materiał z jakiego zostały wykonane, czyli żeliwo i stal. Urządzenia wykonane z żeliwa rozróżniamy dodatkowo przez wzgląd na sposób łączenia korpusu. Mamy wkłady monolityczne, wykonywane z jednego odlewu, lub skręcane z kilku większych elementów żeliwnych tworzących korpus. Charakterystyka pracy żeliwa jest dość prosta – wkład od początku palenia emituje dużą ilość energii, która utrzymywana jest średnio przez 3-4 h. Niektórzy producenci, aby zwiększyć efektywność wkładów żeliwnych, stosują w wyłożeniu paleniska wermikulit. Zwiększa on temperaturę w palenisku, a co za tym idzie wpływa na czystość szyby oraz umożliwia odzyskanie większej ilości energii z jednego załadunku.

żel-stal

Wkłady stalowe posiadają zabezpieczenie przez przepaleniem korpusu w postaci materiałów akumulacyjnych lub izolacyjnych. Najczęściej jest to szamot, wermikulit lub materiały pochodne np. Refrabox, Acumott. Najbardziej popularne są wkłady stalowo-szamotowe. Właściwość akumulacyjna szamotu sprawia, że akumulacja ciepła trwa ok. 4-8 godz., a ciepło oddawane jest równomiernie. Przez te właściwości wkłady stalowo-szamotowe świetnie sprawdzają się w nowoczesnym domach, które są bardzo dobrze zaizolowane. Szamot w tym przypadku jest dodatkowym zabezpieczeniem przez przegrzaniem pomieszczenia. Wybierając wkłady stalowe, należy szczególną uwagę zwrócić na ich wyłożenie, często stosowane zamienniki mają znacznie mniejsze właściwości akumulacyjne niż szamot, dlatego pojemność ciepła samych kształtek wewnątrz paleniska jest znacznie mniejsza, a akumulacja trwa maksymalnie 3-4 godz. W przypadku wkładów z wyłożeniem musimy zachować ostrożność dokładając polana, ponieważ materiał ten jest kruchy i nie odporny na uszkodzenia mechaniczne. Uszkodzenie wyłożenia w żaden sposób nie wpłynie na jakość użytkowania wkładu, a jedynie na jego estetykę. Występują również paleniska stalowe bez wyłożenia. Posiadają one podobne właściwości do wkładów żeliwnych, jednak są bardziej szczelne i dzięki temu mamy większą kontrolę nad  płomieniem w kominku.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Jak przygotować dom do zamontowania kominka cz. 3 dolot, podłoże

DOLOT POWIETRZA, czyli dostarczenie niezbędnej iloci powietrza do spalania.

 

DOLOT POWIETRZA_1

 

Niezależnie czy w naszym domu przewidujemy wentylację grawitacyjną czy mechaniczną warto wybrać wkład kominkowy, który jest całkowicie szczelny (posiada zamknięta komorę spalania). Oznacza to, że w procesie spalania korzysta tylko i wyłącznie z powietrza dostarczonego bezpośrednio z zewnątrz.

UWAGA: Trzeba wspomnieć, że nie każdy kominek posiadający dolot powietrza posiada zamkniętą komorę spalania. Niektóre wkłady kominkowe oprócz powietrza z zewnątrz do spalania korzystają z powietrza z pomieszczenia. Jest ono wykorzystywane do nawiewu powietrza chroniącego szybę przed brudzeniem się (tzw. system czystej szyby) – taki wkład NIE NADAJE SIĘ DO REKUPERACJI.

 

Aby kominek prawidłowo funkcjonował należy dostarczyć do niego odpowiednią ilość powietrza do spalania. Jest ona uzależniona od wielkości wkładu kominowego, jego jakości oraz  technologii, w której został wykonany. Standardowymi wymiarami dolotów o przekroju okrągłym są 100mm, 125mm oraz 150mm. Przy wykonywaniu dolotu powietrza należy przyjąć, że im większa średnica tym lepiej. Konsekwencją dostarczenia niewystarczającej ilości powietrza mogą być problemy przy rozpalaniu, częstsze występowanie zadymienia w palenisku przy słabszym ciągu kominowym.

 

Doprowadzenia powietrza najlepiej wykonać przed wylewkami. Wiąże się to jednak z podjęciem decyzji o usytuowania kominka.

Przykład prawidłowo wykonanego dolotu powietrza do kominka w fundamencie:

dolot

Tak wykonany dolot zapewni brak problemów przy rozkładaniu instalacji w domu.

 

Najczęściej dolot powietrza wykonywany jest w wylewce docelowej. Montaż poszczególnych elementów tj. styropian – izolacja – rurki ogrzewania podłogowego – docelowa wylewka sprawiają, że nie mamy już miejsca na doprowadzenie powietrza. Rozwiązaniem w takich przypadkach jest montowanie kanałów płaskich o wymiarach płaski, tj. 15×5 cm lub też 12×6 cm. Istotne jest, że powietrze w kanale prostokątnym nie wykorzystuje całej jego powierzchni. Rzeczywista ilość powietrza dostarczonego do wkładu kominkowego jest mniejsza aniżeli powierzchnia kanału, ponieważ przepływ następuje w sposób owalny (nie przepływa przez rogi). Kanały o takim przekroju zapewnią optymalną ilość powietrza przy wkładzie z dolotem ok. 100mm, maksymalnie 125 mm, natomiast przy wkładach o większych średnicach dolotowych należy szukać innych rozwiązań o przekroju zbliżonym do 150mm, alternatywą może być kanał płaski 20x9cm. Jeżeli chodzi o przekrój okrągły kanałów najczęściej stosowane są przewody okrągłe z PCV, które świetnie znoszą ciężar nacisku wylewki i zapewniają swobodny przepływ powietrza przez cały obwód.

Kolejną istotną kwestią podczas przygotowania dolotu powietrza jest jego zakończenie pod samym kominkiem. Nie należy odsuwać się zbyt w głąb pomieszczenia. Zbytnie oddalenie wylotu wymusi na nas wysunięcie bryły kominka, tym samym wpłynie na zabudowę. Zalecamy, aby krawędź dolotu znajdująca się bliżej ściany za kominkiem znajdowała się ok. 5 cm od płaszczyzny ściany. Jeżeli chodzi o jego przesunięcie – wykonanie w symetrii zakładanej bryły kominka. Będzie to uniwersalne rozwiązanie niezależnie od rodzaju wybranego wkładu kominkowego.

Kratka zewnętrzna, czyli początkowy element doprowadzenia powietrza do kominka musi być odporny na działanie warunków atmosferycznych – najlepiej aby była wykonana z inoxu lub plastiku. Powinna także stanowić zabezpieczenie przed gryzoniami, owadami, żeby nie mogły dostać się do przewodu.

Samo zakończenie przewodu najczęściej wykonywane jest na elewacji, zalecamy ustawienie kratki na wysokości ok. 40-50 cm od poziomu gruntu, tak aby w przypadku obfitych opadów śniegu nie było potrzeby odśnieżania dolotu powietrza.

DOLOT2

Chcąc uniknąć zbyt nadmiernego schładzania się przewodu doprowadzającego powietrze z zewnątrz zalecamy wykonanie załamania w początkowej fazie biegu kanału. Można wykonać „Z” na etapie wylewki (zdjęcie powyżej) lub w pionie poprzez przejście kanału z poziomu wylewki prostopadle (kształ „L”) na kratkę umiejscowioną na elewacji . Taki przebieg kanału zapewni wykonanie naturalnego hamulca zapobiegającego wpływaniu nadmiernej ilości zimnego powietrza do kanału, gdy kominek jest nie używany.

 

Załamanie_1

Kominek dostawiony do ściany zewnętrznej pozwala na wykonanie dolotu powietrza po najkrótszej drodze, czyli przekucie się bezpośrednio przez ścianę. W tego typu przypadkach zalecamy dodatkowo pokryć materiałem izolującym przewód doprowadzający  powietrze z zewnątrz w celu uniknięcia zbyt nadmiernego wychładzania się wnętrza obudowy kominkowej.

 

WZMOCNIENIE PODŁOŻA

 

Średnia waga wkładów waha się pomiędzy 100 – 300 kg. Wkłady kominkowe wyposażone są w nóżki albo stalowe stojaki. Ciężar wkładu rozkładany jest na cztery punkty, co wymusza na nas wzmocnienie podłoża.

PODŁOŻE_1

Miejsce pod kominek powinno być wyłączone z przebiegu instalacji ogrzewania podłogowego. Oprócz tego w miejscu kominka układamy minimalną ilość styropianu 2-3 cm (lub styroduru 5 cm) w celu zapewnienia ciągłości izolacji, tak aby nie powstały mostki termiczne. Różnice w wysokości wypełniamy wylewką do poziomu w pozostałej części pomieszczenia. Możemy również wykonać wylewkę bez styropianu na całym przekroju. Na obrazku uproszczony schemat przygotowania podłoża pod kominek.